آدمایی که نمیتونن گذشتشونُ پشت سر بذارن با آدم مرده فرق ندارن.

زانوم درد میکنه چون پسرخاله ی خرسِ گُندَم که داره ازدواجم میکنه هنوز منو میبینه باید شوخیای لوس مسخرش به یه جای من آسیب بزنه :|

کلِ روز به ساعت که نگاه میکنم میبینم جفت شدن.

میام خونه کلید در حیاطُ ندارم و کسی خونه نیست که درُ باز کنه.

توی تاکسی دانشجوی دکترا با کت و شلوار آبی بهم از بیسکوئیتی که میخوره تعارف میکنه و من با لحنِ خیلی جدی تر از حد نیاز، ساخته شده توسط احساس عدم امنیت فردی به وسیله ی شهری که توش زندگی میکنم میگم نه ممنون.

اینجور موقع ها انقد به melliiic@ حسودیم میشه که میخوام بمیرم.

رفتم جایی خانومه نگاهم کرد گفت شالت چقد خوشرنگه دیدمش انرژی گرفتم انقد شاده.

بغل دستیش گفت اره خودشم معلومه پر از انرژیه.

^_^

کاش ده سالِ دیگه همون آرزویی که الان حتی تصورشم واسم سخته براورده شده باشه.

بهش گفتم اصن حوصله عروسی فردارو ندارم .

گفت دروغ میگی مگه میشه کسی حوصله عروسی نداشته باشه.همه عروسی دوس دارن.

ینی انقد غیرقابل درکه؟:|

سه شنبه ها ماشین نمیبرم دانشگاه . توی تاکسی به پنجره تکیه میدم به کوچه پس کوچه های جنوب تهران نگاه میکنم.کوچه های تنگ .خونه های توهم توهم.دود و بوق و آشغال.مردمی که دنبال زندگی میدون.مغازه های کوچیک و میوه فروشیای شلوغ.

توی مترو مردم خسته.بچه های عنق.فروشنده هایی که قسط خانه شان عقب افتاده یا مریضشان پول ندارد.

به بچه های کوچیکِ که بیقراری میکنن نگاه میکنم و میخوام داد بزنم چرا؟چرا از کا.ندوم استفاده نمیکنید؟با چه رویی با چه انگیزه ای میزایید. -_-

دیگه با اهنگایی که همزادپنداری میکردم همزادپنداری نمیکنم .

میخوام یه جوری زندگی کنم ده سال دیگه نگم کاش ده سال پیش بود.

امروز تو باشگاه داشتیم بسکتبال بازی میکردیم و اهنگ گوش میدادیم .اومد گفت اهنگتونو قط کنین اینجا بود که دیگه تحملم تموم شد.

عقده ایه ابله.

دل هایمان در هوای کثیفِ ابریه عصرِ جمعه ی خاک آلودِ آذر اگر نگیرد عجیب است.

این چند روز دائما درحال فکر کردن بودم.فکر کردن به اتفاقات روزمره.حتی یه لحظه ام ذهنم اروم نگرفته.

انقد فکر کردم که احساس میکنم مغزم چروکیده و پیر شده.حتی توی خوابم دارم فک میکنم.

وهرچقد بیشتر فکر میکنم کمتر توی روز وقت میکنم به کارام برسم.

به مسافرت نیاز دارم . دلم میخواد برم کویر.

باید سر خودمو انقد گرم کنم که انقد فکر نکنم.

مدیتیشن فایده نداره.

اه مغزم درد میکنه.

خیلی باید مراقب تخیلم باشم.هرچیزه کوچیکی که بهش فک میکنم واقعی میشه.

به معنای واقعی پشمام :|

یک. اُوِر ثینک نکن.

دو. احساساتو از وقایع بیرونی جدا نگه دار.

داره تگرگ میاد.اسمون قرمزه و دایان داره پلی میشه.

پنجره رو باز میکنم سرما به بازوهام میخوره .

این ینی ادامه داره زندگی.ینی ادامه بده.اینم میگذره.

اومدم یادت بندازم خوشحالیم به اندازه غم ناپایداره.

هردوش .

باشه؟